Biblioteczny Blog Kulturalny

Zaczynasz swój dzień. Załóżmy, że masz pecha i jest akurat poniedziałek, początek tygodnia, który nie będzie należał do łatwych. Ładując swoje ciało niezbędną dawką kofeiny przeglądasz leniwie Instagram. I po pięciu minutach masz dość idealnych ludzi, jeżdżących na idealne wakacje, jedzących idealne posiłki i mieszkających w idealnych domach (nie masz pojęcia kiedy udało im się posprzątać?!). Czujesz złość, ponieważ Twoje życie dalekie jest od perfekcji. Aż w końcu trafiasz na NIĄ. Nietypową Matkę Polkę. Kobietę, która nie ukrywa, że jej dzieci czasem doprowadzają ją do szewskiej pasji i która nie myje okien przed każdymi Świętami. Mistrzynię ciętej riposty (której często odbiorcą jest mąż Siara). Osobę, którą spotyka czasem taki pech, że czytając o nim masz wrażenie, że Twoje życie już stało się odrobinę bardziej perfekcyjne. W dodatku Nietypowa podchodzi do swojego życia z takim dystansem, że po przeczytaniu kilku anegdot policzki bolą Cię od śmiechu. Na czym polega fenomen jej książ...

Dziś chcemy Was zachęcić do sięgnięcia po książkę Marii Mamczur pt. „Żony gejów. O tym, czego nikomu się nie zdradza”. Jest to reportaż przedstawiający historie kobiet uwikłanych w małżeństwo z homoseksualistami. Przez lata nie znały prawdy o własnych mężach, ojcach swoich dzieci. Ukazane są wszystkie emocje jakie targają kobietami: żal, gniew, wstyd, złość, niepewność i wszechogarniający brak poczucia własnej wartości. Niejednokrotnie świadkami tych skomplikowanych relacji są dzieci i to właśnie jeden z wielu powodów, dlaczego żony gejów nie decydują się na rozwód.  W Polskim społeczeństwie cały czas istnieje „jedyny słuszny” model rodziny i dlatego aby uniknąć społecznego ostracyzmu bohaterki i bohaterzy decydują się na utrzymanie fikcyjnego związku. Autorka sprawiedliwie oddaje głos nie tylko kobietom, ale również drugiej stronie. Są to bardzo smutne relacje mężczyzn, którzy borykają się z własną naturą, z brakiem samoakceptacji, ze skrywaną tożsamością i czasami z podwójnym życ...

Pisząc tę notkę cały czas myślałam o tych, którzy tam pozostali i kiedy ja piję kawę, oni wsłuchują się w szum wiatru, smagani mrozem i śniegiem patrzą na nas z Góry. Z Góry, na której przyszło im pozostać, bo w górach Wielcy giną tak po prostu. Zamarzają w spokojnym uścisku śniegu bądź giną w przerażających ciemnościach szczelin. Możemy mieć tylko nadzieję, że zasnęli nieświadomi bólu i chłodu, z uśmiechem na ustach, bo przecież są tutaj, z Tą największą i najważniejszą, kończą swój film zwany życiem. A tu na dole? Kręci się sensację. Szuka się winnych wśród lodu i wiatru na wysokości 8000 metrów, gdzie ciężar ziemi przytłacza Cię bardziej niż gdziekolwiek indziej, a jedyny świadek to ona – Góra. Najnamiętniejsza z kochanek.  Robi się medialny szum, rozbudza zbędne emocje, spekuluje i obwinia, a przecież to już nic nie zmieni. Oni tam pozostaną na zawsze, jakby trochę bliżej nieba. Miłość himalaisty to związek toksyczny z egoistycznym monumentem, który nie kocha, lecz tylko i wyłą...